Ankara Etnografya Müzesi’nde açılan sergide, Anadolu’da takı sanatının binlerce yıllık gelişimi kronolojik bir seçkiyle ziyaretçilere sunuluyor. Sergide farklı dönemlere ait takılar, kullanılan malzemeler, üretim teknikleri ve taşıdıkları anlamlar üzerinden ele alınıyor.
TAKININ 12 BİNLİK TARİHİ
Anadolu’da takı kullanımının Paleolitik Dönem’in sonlarına kadar uzandığı belirtiliyor. Çatalhöyük, Aşıklı Höyük ve Boncuklu Höyük gibi yerleşimlerde bulunan hayvan dişleri, deniz kabukları, kemik ve taş boncuklar, dönemin süslenme anlayışına ilişkin izler taşıyor.
Bu eserlerin yalnızca süs amacıyla kullanılmadığı; statü, bereket ve korunma gibi anlamlar da taşıdığı ifade ediliyor.
ALTIN VE GÜMÜŞÜN YANI SIRA FARKLI TEKNİKLER
Takı üretiminde zamanla obsidyen, akik, kalsedon ve kuvars gibi taşların yanı sıra bakır, tunç, altın ve gümüş kullanılmaya başlandı.
Döküm ve dövme tekniklerinin gelişmesinin ardından telkâri, granülasyon, kakma, mine ve yaldızlama gibi farklı yöntemler de takı üretiminde kullanılmaya başladı.
CAMIN TAKI SANATINDAKİ YERİ DE SERGİLENİYOR
Sergide camın takı sanatındaki gelişimine de yer veriliyor. MÖ 3. binin sonlarında Mezopotamya’da kullanılmaya başlanan camın, ilk dönemlerde boncuk ve küçük süs eşyalarında değerlendirildiği belirtiliyor.
Üretim tekniklerinin gelişmesiyle Anadolu’da da yaygınlaşan cam, zamanla kolye, bilezik ve yüzük gibi günlük kullanım eşyalarının üretiminde kullanılmaya başlandı.
PALEOLİTİK DÖNEM’DEN OSMANLI’YA
Sergide Paleolitik Dönem’den Neolitik, Tunç, Hitit, Helenistik, Roma, Doğu Roma ve Selçuklu dönemlerine, oradan da Osmanlı Dönemi’ne uzanan eserler yer alıyor.
Takıların tarih boyunca yalnızca estetik amaç taşımadığı; kimlik, statü, inanç ve aidiyetin göstergesi olarak da kullanıldığı sergide ortaya konuluyor.
Geçmişten günümüze ulaşan granülasyon, telkâri, kakma ve mine gibi tekniklerin çağdaş takı üretimindeki yansımaları da sergide ziyaretçilere sunuluyor.
