Dil bazen siyasetin aylarca anlatamadığını tek bir kelimeyle anlatır.
İbranice’de birbirine çok benzeyen iki sözcük vardır.
Yahid…
Yalnız demektir.
Yahad…
Birlikte olmak. Omuz omuza yürümek. Aynı acıyı, aynı umudu paylaşmak…
İki kelime arasındaki mesafe küçücüktür.
Ama bazen insan, en uzun yolu işte o küçücük mesafede yürür.
Bugün CHP’ye ve Özgür Özel’in arkadaşlarıyla birlikte kurduğu Yeni Parti’ye bakarken zihnimde durmadan bu iki kelime dolaşıyor.
Çünkü aynı Cumhuriyet’e inanıyorlar.
Aynı laikliği savunuyorlar.
Aynı sosyal demokrasiyi anlatıyorlar.
Aynı marşlarla ayağa kalkıyor, aynı bayrağın altında konuşuyor, aynı kurucu iradeye sahip çıkıyorlar.
Aynı cümleleri kuruyor, aynı itirazları yükseltiyorlar.
Aslında siyaseten birlikteler.
Ama birbirlerine yalnızlar…
Dün gibi hatırlıyorum…
Kemal Kılıçdaroğlu’nun Cumhurbaşkanı adaylığı açıklandığında Özgür Özel’in gözlerinden süzülen o sevinç gözyaşlarını…
O an yalnızca bir aday açıklanmıyordu.
Yıllarca omuz omuza yürüyen bir yol arkadaşlığı, milyonların önünde yeni bir umut olarak büyüyordu.
Özgür Özel’in siyaset sahnesindeki yürüyüşüne dönüp baktığınızda da bunu görürsünüz.
Grup Başkanvekilliğinden Genel Başkanlığa uzanan yolun en kritik dönemeçlerinde yanında duran isim Kemal Kılıçdaroğlu’ydu.
Siyasette insanlar birbirini eleştirebilir.
Yollar ayrılabilir.
Yeni yollar da kurulabilir.
Ama hafızanın da bir vicdanı vardır.
Ve o vicdan, dün yaşananları unutmaz.
Bugün CHP başka bir yolda yürüyor.
Yeni Parti başka bir yolda…
İki ayrı tabela…
İki ayrı genel merkez…
İki ayrı kürsü…
Ama dikkatle bakınca konuşulan memleket aynı.
Savunulan ilkeler aynı.
İtiraz edilen düzen aynı.
Birlikteler…
Ama yalnızlar.
Belki de bugünün en büyük siyasi trajedisi tam da burada saklı.
Ayrı düşen insanlar değil yalnızca…
Ayrı düşen umutlar…
Ayrı düşen emekler…
Ayrı düşen milyonlar…
Yahid ile Yahad arasındaki o görünmez mesafe, bazen kilometrelerle ölçülmüyor.
Bazen kırılmış bir güven kadar kısa…
Bazen söylenmemiş tek bir cümle kadar derin…
Ve bazen bir ülkenin kaderini değiştirecek kadar büyük oluyor.
Çünkü tarih bize hep aynı şeyi fısıldıyor.
Yalnızlar mücadele edebilir.
Ama tarihi, birlikte yürüyenler yazar.